وَزَكَرِيَّآ إِذْ نَادَىٰ رَبَّهُۥ رَبِّ لَا تَذَرْنِى فَرْدًۭا وَأَنتَ خَيْرُ ٱلْوَٰرِثِينَ
OkunuşuVezekeriyyâ iz nâdâ rabbehû rabbi lâ tezernî ferden ve ente hayrul-vârisîn.
AnlamıZekeriyyâ’yı da an. Hani o Rabbine şöyle seslenmişti: “Rabbim, beni yalnız ve çocuksuz bırakma. Sen varislerin en hayırlısısın.”
وَذَا ٱلنُّونِ إِذ ذَّهَبَ مُغَٰضِبًۭا فَظَنَّ أَن لَّن نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادَىٰ فِى ٱلظُّلُمَٰتِ أَن لَّآ إِلَٰهَ إِلَّآ أَنتَ سُبْحَٰنَكَ إِنِّى كُنتُ مِنَ ٱلظَّٰلِمِينَ
OkunuşuVezen-nûni iz zehebe mügâdiben fezanne en len nakdira aleyhi fenâdâ fiz-zulümâti en lâ ilâhe illâ ente sübhânek. İnnî küntü minez-zâlimîn.
AnlamıZünnûn’u (Yûnus’u) da an. Hani o öfkeyle çekip gitmiş ve kendisini sıkıştırmayacağımızı sanmıştı. Sonra karanlıklar içinde şöyle seslendi: “Senden başka ilah yoktur. Sen her eksiklikten uzaksın. Gerçekten ben kendine yazık edenlerden oldum.”
فَسَقَىٰ لَهُمَا ثُمَّ تَوَلَّىٰٓ إِلَى ٱلظِّلِّ فَقَالَ رَبِّ إِنِّى لِمَآ أَنزَلْتَ إِلَىَّ مِنْ خَيْرٍۢ فَقِيرٌۭ
OkunuşuFesekâ lehümâ sümme tevellâ ilez-zilli fekâle rabbi innî limâ enzelte ileyye min hayrin fekîr.
AnlamıBunun üzerine onların hayvanlarını suladı, sonra gölgeye çekildi ve şöyle dedi: “Rabbim, bana indireceğin her hayra muhtacım.”
قَالَ إِنَّمَآ أَشْكُوا۟ بَثِّى وَحُزْنِىٓ إِلَى ٱللَّهِ وَأَعْلَمُ مِنَ ٱللَّهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ
OkunuşuKâle innemâ eşkû bessî vehuznî ilellâhi vea’lemü minellâhi mâ lâ ta’lemûn.
Anlamı(Yâkub) dedi ki: Ben derdimi ve üzüntümü yalnız Allah’a açarım. Allah’tan, sizin bilmediğiniz şeyleri de biliyorum.
وَإِذَا سَأَلَكَ عِبَادِى عَنِّى فَإِنِّى قَرِيبٌ ۖ أُجِيبُ دَعْوَةَ ٱلدَّاعِ إِذَا دَعَانِ ۖ فَلْيَسْتَجِيبُوا۟ لِى وَلْيُؤْمِنُوا۟ بِى لَعَلَّهُمْ يَرْشُدُونَ
OkunuşuVe izâ seeleke ibâdî annî feinnî karîb. Ücîbü da’veted-dâ’i izâ de’âni felyestecîbû lî vel-yü’minû bî le’allehüm yerşüdûn.
AnlamıKullarım sana beni sorduklarında bilsinler ki ben çok yakınım. Bana dua edenin duasına karşılık veririm. O hâlde onlar da çağrıma uysunlar ve bana inansınlar ki doğru yolu bulsunlar.
فَإِن تَوَلَّوْا۟ فَقُلْ حَسْبِىَ ٱللَّهُ لَآ إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ ۖ عَلَيْهِ تَوَكَّلْتُ ۖ وَهُوَ رَبُّ ٱلْعَرْشِ ٱلْعَظِيمِ
OkunuşuFein tevellev fekul hasbiyellâh. Lâ ilâhe illâ hû. Aleyhi tevekkeltü ve hüve rabbül-arşil-azîm.
AnlamıEğer yüz çevirirlerse de ki: “Allah bana yeter. O’ndan başka ilah yoktur. Ben yalnız O’na dayandım. O, büyük Arş’ın Rabbidir.”
ٱلَّذِينَ قَالَ لَهُمُ ٱلنَّاسُ إِنَّ ٱلنَّاسَ قَدْ جَمَعُوا۟ لَكُمْ فَٱخْشَوْهُمْ فَزَادَهُمْ إِيمَٰنًۭا وَقَالُوا۟ حَسْبُنَا ٱللَّهُ وَنِعْمَ ٱلْوَكِيلُ
OkunuşuEllezîne kâle lehümün-nâsü innen-nâse kad ceme’û leküm fahşevhüm fezâdehüm îmânâ. Vekâlû hasbünellâhü veni’mel-vekîl.
AnlamıBazı insanlar onlara: “Düşmanlarınız size karşı toplandı, onlardan korkun” dediğinde bu söz onların imanını artırdı ve şöyle dediler: “Allah bize yeter; O ne güzel vekildir.”