وَذَا ٱلنُّونِ إِذ ذَّهَبَ مُغَٰضِبًۭا فَظَنَّ أَن لَّن نَّقْدِرَ عَلَيْهِ فَنَادَىٰ فِى ٱلظُّلُمَٰتِ أَن لَّآ إِلَٰهَ إِلَّآ أَنتَ سُبْحَٰنَكَ إِنِّى كُنتُ مِنَ ٱلظَّٰلِمِينَ
OkunuşuVezen-nûni iz zehebe mügâdiben fezanne en len nakdira aleyhi fenâdâ fiz-zulümâti en lâ ilâhe illâ ente sübhânek. İnnî küntü minez-zâlimîn.
AnlamıZünnûn’u (Yûnus’u) da an. Hani o öfkeyle çekip gitmiş ve kendisini sıkıştırmayacağımızı sanmıştı. Sonra karanlıklar içinde şöyle seslendi: “Senden başka ilah yoktur. Sen her eksiklikten uzaksın. Gerçekten ben kendine yazık edenlerden oldum.”