Sure · Sureler

Mülk Suresi

سورة الملك

Mekke döneminde inmiş 30 ayetlik sure; Allah’ın mutlak hükümranlığını, hayat ve ölümün bir imtihan olduğunu ve inkârın sonucunu anlatır. “Tebâreke” diye de bilinir; Türkiye’de genellikle yatsıdan sonra veya yatmadan önce okunur.

Mülk Suresi: Arapçası, Okunuşu ve Anlamı

بِسْمِ ٱللَّهِ ٱلرَّحْمَٰنِ ٱلرَّحِيمِ

1

تَبَٰرَكَ ٱلَّذِى بِيَدِهِ ٱلْمُلْكُ وَهُوَ عَلَىٰ كُلِّ شَىْءٍۢ قَدِيرٌ

OkunuşuTebârakellezî biyedihil-mülk. Ve hüve alâ külli şey’in kadîr.

AnlamıHükümranlık elinde olan Allah’ın şanı ne yücedir! O, her şeye gücü yetendir.

2

ٱلَّذِى خَلَقَ ٱلْمَوْتَ وَٱلْحَيَوٰةَ لِيَبْلُوَكُمْ أَيُّكُمْ أَحْسَنُ عَمَلًۭا ۚ وَهُوَ ٱلْعَزِيزُ ٱلْغَفُورُ

OkunuşuEllezî halekal-mevte vel-hayâte liyeblüveküm eyyüküm ahsenü amelâ. Ve hüvel-azîzül-gafûr.

AnlamıO, hanginizin daha güzel iş yapacağını sınamak için ölümü ve hayatı yaratmıştır. O, mutlak güç sahibidir, çok bağışlayandır.

3

ٱلَّذِى خَلَقَ سَبْعَ سَمَٰوَٰتٍۢ طِبَاقًۭا ۖ مَّا تَرَىٰ فِى خَلْقِ ٱلرَّحْمَٰنِ مِن تَفَٰوُتٍۢ ۖ فَٱرْجِعِ ٱلْبَصَرَ هَلْ تَرَىٰ مِن فُطُورٍۢ

OkunuşuEllezî haleka seb’a semâvâtin tibâkâ. Mâ terâ fî halkir-rahmâni min tefâvüt. Ferci’il-besara hel terâ min fütûr.

AnlamıO, yedi göğü kat kat yaratmıştır. Rahmân’ın yaratışında hiçbir uyumsuzluk göremezsin. Gözünü çevirip bir daha bak; bir çatlak görebiliyor musun?

4

ثُمَّ ٱرْجِعِ ٱلْبَصَرَ كَرَّتَيْنِ يَنقَلِبْ إِلَيْكَ ٱلْبَصَرُ خَاسِئًۭا وَهُوَ حَسِيرٌۭ

OkunuşuSümmerci’il-besara kerrateyni yenkalib ileykel-besaru hâsien ve hüve hasîr.

AnlamıSonra gözünü tekrar tekrar çevirip bak; bakışın yorgun ve aciz bir halde sana geri dönecektir.

5

وَلَقَدْ زَيَّنَّا ٱلسَّمَآءَ ٱلدُّنْيَا بِمَصَٰبِيحَ وَجَعَلْنَٰهَا رُجُومًۭا لِّلشَّيَٰطِينِ ۖ وَأَعْتَدْنَا لَهُمْ عَذَابَ ٱلسَّعِيرِ

OkunuşuVe lekad zeyyennes-semâed-dünyâ bimesâbîha vece’alnâhâ rucûmen lişşeyâtîni vea’tednâ lehüm azâbes-se’îr.

AnlamıAndolsun, en yakın göğü kandillerle (yıldızlarla) süsledik ve onları şeytanlara atılan mermiler yaptık. Onlara alevli ateşin azabını da hazırladık.

6

وَلِلَّذِينَ كَفَرُوا۟ بِرَبِّهِمْ عَذَابُ جَهَنَّمَ ۖ وَبِئْسَ ٱلْمَصِيرُ

OkunuşuVelillezîne keferû birabbihim azâbü cehennem. Vebi’sel-mesîr.

AnlamıRablerini inkâr edenler için cehennem azabı vardır. O ne kötü bir varış yeridir!

7

إِذَآ أُلْقُوا۟ فِيهَا سَمِعُوا۟ لَهَا شَهِيقًۭا وَهِىَ تَفُورُ

Okunuşuİzâ ülkû fîhâ semi’û lehâ şehîkan ve hiye tefûr.

AnlamıOraya atıldıklarında, o kaynarken onun korkunç uğultusunu işitirler.

8

تَكَادُ تَمَيَّزُ مِنَ ٱلْغَيْظِ ۖ كُلَّمَآ أُلْقِىَ فِيهَا فَوْجٌۭ سَأَلَهُمْ خَزَنَتُهَآ أَلَمْ يَأْتِكُمْ نَذِيرٌۭ

OkunuşuTekâdü temeyyezü minel-gayz. Küllemâ ülkiye fîhâ fevcün seelehüm hazenetühâ elem ye’tiküm nezîr.

AnlamıNeredeyse öfkesinden çatlayacaktır. Oraya her bir topluluk atıldıkça bekçileri onlara: “Size bir uyarıcı gelmemiş miydi?” diye sorarlar.

9

قَالُوا۟ بَلَىٰ قَدْ جَآءَنَا نَذِيرٌۭ فَكَذَّبْنَا وَقُلْنَا مَا نَزَّلَ ٱللَّهُ مِن شَىْءٍ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا فِى ضَلَٰلٍۢ كَبِيرٍۢ

OkunuşuKâlû belâ kad câenâ nezîrun fekezzebnâ vekulnâ mâ nezzelellâhü min şey’. İn entüm illâ fî dalâlin kebîr.

AnlamıOnlar: “Evet, bize bir uyarıcı geldi; ama biz onu yalanladık ve ‘Allah hiçbir şey indirmedi, siz büyük bir sapıklık içindesiniz’ dedik” derler.

10

وَقَالُوا۟ لَوْ كُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ مَا كُنَّا فِىٓ أَصْحَٰبِ ٱلسَّعِيرِ

OkunuşuVekâlû lev künnâ nesme’u ev na’kilü mâ künnâ fî ashâbis-se’îr.

AnlamıVe şöyle derler: “Eğer dinlemiş ya da aklımızı kullanmış olsaydık şu alevli ateşin halkı arasında olmazdık.”

11

فَٱعْتَرَفُوا۟ بِذَنۢبِهِمْ فَسُحْقًۭا لِّأَصْحَٰبِ ٱلسَّعِيرِ

OkunuşuFa’terafû bizembihim. Fesuhkan liashâbis-se’îr.

AnlamıBöylece günahlarını itiraf ederler. Alevli ateşin halkı Allah’ın rahmetinden uzak olsun!

12

إِنَّ ٱلَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُم بِٱلْغَيْبِ لَهُم مَّغْفِرَةٌۭ وَأَجْرٌۭ كَبِيرٌۭ

Okunuşuİnnellezîne yahşevne rabbehüm bilgaybi lehüm magfiratün veecrun kebîr.

AnlamıGörmedikleri halde Rablerinden korkanlar için bağışlanma ve büyük bir mükâfat vardır.

13

وَأَسِرُّوا۟ قَوْلَكُمْ أَوِ ٱجْهَرُوا۟ بِهِۦٓ ۖ إِنَّهُۥ عَلِيمٌۢ بِذَاتِ ٱلصُّدُورِ

OkunuşuVeesirrû kavleküm evicherû bih. İnnehû alîmüm bizâtis-sudûr.

AnlamıSözünüzü ister gizleyin ister açığa vurun; O, kalplerde olanı hakkıyla bilir.

14

أَلَا يَعْلَمُ مَنْ خَلَقَ وَهُوَ ٱللَّطِيفُ ٱلْخَبِيرُ

OkunuşuElâ ya’lemü men halek. Ve hüvelletîfül-habîr.

AnlamıYaratan hiç bilmez mi? O, en ince işleri bilen ve her şeyden haberdar olandır.

15

هُوَ ٱلَّذِى جَعَلَ لَكُمُ ٱلْأَرْضَ ذَلُولًۭا فَٱمْشُوا۟ فِى مَنَاكِبِهَا وَكُلُوا۟ مِن رِّزْقِهِۦ ۖ وَإِلَيْهِ ٱلنُّشُورُ

OkunuşuHüvellezî ce’ale lekümül-arda zelûlen femşû fî menâkibihâ vekülû min rizkih. Veileyhin-nüşûr.

AnlamıYeryüzünü sizin ayaklarınızın altına seren O’dur. O halde onun dört bir yanında dolaşın ve Allah’ın rızkından yiyin. Dönüş yalnız O’nadır.

16

ءَأَمِنتُم مَّن فِى ٱلسَّمَآءِ أَن يَخْسِفَ بِكُمُ ٱلْأَرْضَ فَإِذَا هِىَ تَمُورُ

OkunuşuEemintüm men fis-semâi en yahsife bikümül-arda feizâ hiye temûr.

AnlamıGöktekinin (kudreti göklere hâkim olanın) sizi yere geçirmeyeceğinden, yerin birden sarsılıp çalkalanmayacağından emin misiniz?

17

أَمْ أَمِنتُم مَّن فِى ٱلسَّمَآءِ أَن يُرْسِلَ عَلَيْكُمْ حَاصِبًۭا ۖ فَسَتَعْلَمُونَ كَيْفَ نَذِيرِ

OkunuşuEm emintüm men fis-semâi en yürsile aleyküm hâsibâ. Feseta’lemûne keyfe nezîr.

AnlamıYoksa Göktekinin üzerinize taş yağdıran bir fırtına göndermeyeceğinden emin misiniz? Uyarımın nasıl olduğunu yakında bileceksiniz.

18

وَلَقَدْ كَذَّبَ ٱلَّذِينَ مِن قَبْلِهِمْ فَكَيْفَ كَانَ نَكِيرِ

OkunuşuVe lekad kezzebellezîne min kablihim fekeyfe kâne nekîr.

AnlamıAndolsun, onlardan öncekiler de yalanlamıştı. Benim onları cezalandırışım nasıl oldu!

19

أَوَلَمْ يَرَوْا۟ إِلَى ٱلطَّيْرِ فَوْقَهُمْ صَٰٓفَّٰتٍۢ وَيَقْبِضْنَ ۚ مَا يُمْسِكُهُنَّ إِلَّا ٱلرَّحْمَٰنُ ۚ إِنَّهُۥ بِكُلِّ شَىْءٍۭ بَصِيرٌ

OkunuşuEvelem yerav ilet-tayri fevkahüm sâffâtin veyakbidn. Mâ yümsikühünne iller-rahmân. İnnehû bikülli şey’im besîr.

AnlamıÜzerlerinde kanatlarını açıp kapayarak uçan kuşları görmüyorlar mı? Onları havada Rahmân’dan başkası tutmuyor. O, her şeyi hakkıyla görendir.

20

أَمَّنْ هَٰذَا ٱلَّذِى هُوَ جُندٌۭ لَّكُمْ يَنصُرُكُم مِّن دُونِ ٱلرَّحْمَٰنِ ۚ إِنِ ٱلْكَٰفِرُونَ إِلَّا فِى غُرُورٍ

OkunuşuEmmen hâzellezî hüve cündün leküm yensuruküm min dûnir-rahmân. İnil-kâfirûne illâ fî gurûr.

AnlamıRahmân’a karşı size yardım edecek ordunuz olan kimdir? İnkârcılar ancak bir aldanış içindedir.

21

أَمَّنْ هَٰذَا ٱلَّذِى يَرْزُقُكُمْ إِنْ أَمْسَكَ رِزْقَهُۥ ۚ بَل لَّجُّوا۟ فِى عُتُوٍّۢ وَنُفُورٍ

OkunuşuEmmen hâzellezî yerzükuküm in emseke rizkah. Bel leccû fî utüvvin venüfûr.

AnlamıYa da Allah rızkını keserse sizi kim rızıklandırabilir? Hayır, onlar inatla azgınlıkta ve haktan kaçışta direniyorlar.

22

أَفَمَن يَمْشِى مُكِبًّا عَلَىٰ وَجْهِهِۦٓ أَهْدَىٰٓ أَمَّن يَمْشِى سَوِيًّا عَلَىٰ صِرَٰطٍۢ مُّسْتَقِيمٍۢ

OkunuşuEfemen yemşî mükibben alâ vechihî ehdâ emmen yemşî seviyyen alâ sirâtin müstekîm.

AnlamıŞimdi yüzüstü sürünerek yürüyen mi daha doğru yoldadır, yoksa dosdoğru bir yolda dimdik yürüyen mi?

23

قُلْ هُوَ ٱلَّذِىٓ أَنشَأَكُمْ وَجَعَلَ لَكُمُ ٱلسَّمْعَ وَٱلْأَبْصَٰرَ وَٱلْأَفْـِٔدَةَ ۖ قَلِيلًۭا مَّا تَشْكُرُونَ

OkunuşuKul hüvellezî enşeeküm vece’ale lekümüs-sem’a vel-ebsâra vel-ef’ideh. Kalîlen mâ teşkürûn.

AnlamıDe ki: “Sizi yaratan, size kulaklar, gözler ve kalpler veren O’dur. Ne kadar da az şükrediyorsunuz!”

24

قُلْ هُوَ ٱلَّذِى ذَرَأَكُمْ فِى ٱلْأَرْضِ وَإِلَيْهِ تُحْشَرُونَ

OkunuşuKul hüvellezî zera’eküm fil-ardi veileyhi tuhşerûn.

AnlamıDe ki: “Sizi yeryüzünde yaratıp çoğaltan O’dur; O’nun huzurunda toplanacaksınız.”

25

وَيَقُولُونَ مَتَىٰ هَٰذَا ٱلْوَعْدُ إِن كُنتُمْ صَٰدِقِينَ

OkunuşuVeyekûlûne metâ hâzel-va’dü in küntüm sâdikîn.

Anlamı“Eğer doğru söylüyorsanız bu tehdit ne zaman gerçekleşecek?” derler.

26

قُلْ إِنَّمَا ٱلْعِلْمُ عِندَ ٱللَّهِ وَإِنَّمَآ أَنَا۠ نَذِيرٌۭ مُّبِينٌۭ

OkunuşuKul innemel-ilmü indellâh. Ve innemâ ene nezîrun mübîn.

AnlamıDe ki: “Onun bilgisi yalnızca Allah katındadır. Ben sadece apaçık bir uyarıcıyım.”

27

فَلَمَّا رَأَوْهُ زُلْفَةًۭ سِيٓـَٔتْ وُجُوهُ ٱلَّذِينَ كَفَرُوا۟ وَقِيلَ هَٰذَا ٱلَّذِى كُنتُم بِهِۦ تَدَّعُونَ

OkunuşuFelemmâ raevhü zülfeten sîet vucûhüllezîne keferû vekîle hâzellezî küntüm bihî tedde’ûn.

AnlamıOnu yakından gördüklerinde inkâr edenlerin yüzleri kararır ve onlara: “İşte bu, sizin gelmesini istediğiniz şeydir” denir.

28

قُلْ أَرَءَيْتُمْ إِنْ أَهْلَكَنِىَ ٱللَّهُ وَمَن مَّعِىَ أَوْ رَحِمَنَا فَمَن يُجِيرُ ٱلْكَٰفِرِينَ مِنْ عَذَابٍ أَلِيمٍۢ

OkunuşuKul era’eytüm in ehlekeniyellâhü ve men me’iye ev rahimenâ femen yücîrul-kâfirîne min azâbin elîm.

AnlamıDe ki: “Söyleyin bakalım: Allah beni ve yanımdakileri helâk etse de bize merhamet etse de, inkârcıları acı bir azaptan kim koruyacak?”

29

قُلْ هُوَ ٱلرَّحْمَٰنُ ءَامَنَّا بِهِۦ وَعَلَيْهِ تَوَكَّلْنَا ۖ فَسَتَعْلَمُونَ مَنْ هُوَ فِى ضَلَٰلٍۢ مُّبِينٍۢ

OkunuşuKul hüver-rahmânü âmennâ bihî ve’aleyhi tevekkelnâ. Feseta’lemûne men hüve fî dalâlin mübîn.

AnlamıDe ki: “O, Rahmân’dır. O’na iman ettik ve yalnız O’na güvenip dayandık. Kimin apaçık bir sapıklık içinde olduğunu yakında bileceksiniz.”

30

قُلْ أَرَءَيْتُمْ إِنْ أَصْبَحَ مَآؤُكُمْ غَوْرًۭا فَمَن يَأْتِيكُم بِمَآءٍۢ مَّعِينٍۭ

OkunuşuKul era’eytüm in asbeha mâüküm gavran femen ye’tîküm bimâin me’în.

AnlamıDe ki: “Söyleyin bakalım: Suyunuz yerin dibine çekilip kaybolsa size kim akarsu getirebilir?”

Fazileti

Hz. Peygamber (s.a.v.) “Kur’an’da otuz ayetlik bir sure vardır; bir adama şefaat etti ve sonunda o kişi bağışlandı. Bu, Tebârekellezî bi-yedihi’l-mülk suresidir” buyurmuştur (Tirmizî, no. 2891 — Tirmizî “hasen” demiştir; Ebû Dâvûd, no. 1400; İbn Mâce, no. 3786). Ayrıca Hz. Peygamber’in Secde ve Mülk surelerini okumadan uyumadığı rivayet edilir (Tirmizî, no. 2892, 3404).

Kaynak

Kur’an-ı Kerim, 67. sure (Mekkî, 30 ayet)

İlgili dualar