وَإِذْ يَرْفَعُ إِبْرَٰهِۦمُ ٱلْقَوَاعِدَ مِنَ ٱلْبَيْتِ وَإِسْمَٰعِيلُ رَبَّنَا تَقَبَّلْ مِنَّآ ۖ إِنَّكَ أَنتَ ٱلسَّمِيعُ ٱلْعَلِيمُ
OkunuşuVe iz yerfe’u ibrâhîmül-kavâ’ide minel-beyti veismâ’îl. Rabbenâ tekabbel minnâ. İnneke entes-semî’ul-alîm.
Anlamıİbrâhim, İsmâil ile birlikte Kâbe’nin temellerini yükseltirken şöyle dua ediyordu: “Rabbimiz, bizden kabul et. Şüphesiz sen her şeyi işiten ve bilensin.”
رَبَّنَا وَٱجْعَلْنَا مُسْلِمَيْنِ لَكَ وَمِن ذُرِّيَّتِنَآ أُمَّةًۭ مُّسْلِمَةًۭ لَّكَ وَأَرِنَا مَنَاسِكَنَا وَتُبْ عَلَيْنَآ ۖ إِنَّكَ أَنتَ ٱلتَّوَّابُ ٱلرَّحِيمُ
OkunuşuRabbenâ vec’alnâ müslimeyni leke ve min zürriyyetinâ ümmeten müslimeten lek. Veerinâ menâsikenâ vetüb aleynâ. İnneke entet-tevvâbür-rahîm.
Anlamı“Rabbimiz, ikimizi sana teslim olan kimseler kıl, soyumuzdan da sana teslim olmuş bir ümmet çıkar. Bize ibadet yollarımızı göster ve tövbemizi kabul et. Şüphesiz sen tövbeleri çokça kabul eden, merhameti bol olansın.”