قَدْ كَانَتْ لَكُمْ أُسْوَةٌ حَسَنَةٌۭ فِىٓ إِبْرَٰهِيمَ وَٱلَّذِينَ مَعَهُۥٓ إِذْ قَالُوا۟ لِقَوْمِهِمْ إِنَّا بُرَءَٰٓؤُا۟ مِنكُمْ وَمِمَّا تَعْبُدُونَ مِن دُونِ ٱللَّهِ كَفَرْنَا بِكُمْ وَبَدَا بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُ ٱلْعَدَٰوَةُ وَٱلْبَغْضَآءُ أَبَدًا حَتَّىٰ تُؤْمِنُوا۟ بِٱللَّهِ وَحْدَهُۥٓ إِلَّا قَوْلَ إِبْرَٰهِيمَ لِأَبِيهِ لَأَسْتَغْفِرَنَّ لَكَ وَمَآ أَمْلِكُ لَكَ مِنَ ٱللَّهِ مِن شَىْءٍۢ ۖ رَّبَّنَا عَلَيْكَ تَوَكَّلْنَا وَإِلَيْكَ أَنَبْنَا وَإِلَيْكَ ٱلْمَصِيرُ
OkunuşuKad kânet leküm üsvetün hasenetün fî ibrâhîme vel-lezîne me’ah. İz kâlû likavmihim innâ büraâü minküm ve mimmâ ta’büdûne min dûnillâh. Kefernâ biküm vebedâ beynenâ vebeynekümül-adâvetü vebagdâü ebeden hattâ tü’minû billâhi vahdehû illâ kavle ibrâhîme liebîhi leestagfiranne leke ve mâ emlikü leke minellâhi min şey’. Rabbenâ aleyke tevekkelnâ veileyke enebnâ veileykel-mesîr.
Anlamıİbrâhim’de ve onunla birlikte olanlarda sizin için güzel bir örnek vardır. Hani kavimlerine şöyle demişlerdi: “Biz sizden de Allah’ı bırakıp taptıklarınızdan da uzağız. Sizi tanımıyoruz. Siz tek Allah’a iman edinceye kadar bizimle sizin aranızda sürekli bir düşmanlık ve öfke başlamıştır.” Yalnız İbrâhim’in babasına: “Senin için bağışlanma dileyeceğim, ama Allah’tan gelecek hiçbir şeye karşı senin için elimden bir şey gelmez” demesi bunun dışındadır. “Rabbimiz, yalnız sana dayandık, yalnız sana yöneldik; dönüş de yalnız sanadır.”